Mijn partner is geheelonthouder. Met andere woorden, hij is iemand die helemaal geen alcohol drinkt. Hij beweert een of twee keer dronken te zijn geweest op de universiteit, waarna hijinks volgden, maar daar geloof ik niet in. De enige keer dat hij ooit iets in mijn bijzijn heeft gedronken, was vroeg in onze verkering, toen ik hem op een vrijdagavond onder druk zette om een glas Bartenura Moscato achterover te slaan (alcoholgehalte: 5% smaak: Ginger-Ale). Hij bracht de rest van de avond door met naar me te kijken met een soort ingetogen hatelijke grijns, alsof hij een radicale en vernietigende veroordeling van mijn persoonlijkheid vasthield die, als hij eenmaal in de wereld was losgelaten, nooit meer zou kunnen worden hersteld en mijn bravoure in één moment van door Bartenura veroorzaakte eerlijkheid zou verbrijzelen.
De veroordeling kwam niet en hij heeft nooit meer alcohol geproefd in mijn aanwezigheid, ondanks de toegenomen druk, en dit tot mijn grote ergernis. Want ik ben een persoon die in veel contexten van alcohol houdt en het is een genot om met mensen te drinken – ze te laten eten en samen naar de heilige hoogten van de perfecte buzz te klimmen om daar te blijven hangen en langzaam aan de afdaling naar nuchterheid te beginnen. Het is ook een genot om alleen te drinken en een uurtje in de bar te stelen op weg naar huis van je werk, samen met de lokale bevolking in je buitenwijk in Brooklyn. Maar één ding is geen plezier om te doen: drinken met iemand die niet drinkt. Wat er gebeurt, kan ik je van veel slecht beheerde avonden vertellen, is dit: de ritmes van het gesprek dat je hebt leren kennen, waar je van houdt en waarop je vertrouwt, worden net zo ongesynchroniseerd als op een slechte date; de nuchtere persoon handhaaft zijn metroniemische precisie, terwijl het tempo van de drinker wordt teruggebracht tot het plezierprincipe. Naarmate de persoon die drinkt minder bevelend en minder oplettend wordt bij elk glas wijn, wordt de nuchtere persoon er steeds zekerder van dat hij of zij wordt opgelicht of op het punt staat te worden opgelicht tot het aangaan van onrigoureuze gedachten. De ogen van de nuchtere persoon verkleinen de paranoia van de drinkende persoon en plotseling ben jij je ouders rond 1992 en geen enkele hoeveelheid alcohol is genoeg om dat beeld uit te wissen.
We zijn allemaal de dronken persoon geweest en we zijn allemaal de nuchtere persoon geweest. Ik was een tijdje de nuchtere persoon. Het is rot om nuchter te zijn; het gevoel bedrogen te worden is groot en er schuilt achter elke hoek een gevoel van minachting. Ook ging ik uit met een persoon die alcoholist was. Ik kan je vertellen dat het die mensen niet uitmaakt of je ze bijhoudt.
Maar het is ook niet leuk om de dronken persoon of zelfs de zoemende persoon te zijn. En het is rot om met iemand samen te leven die je dronken persoonlijkheid niet leuk vindt, vooral als je dronken persoonlijkheid alleen jijzelf bent, maar jezelf eigenlijk wel leuk vindt. Ik ben iemand die altijd wenst dat ik een grappig persoon was. Wijn zorgt ervoor dat ik me zo voel. Ik zucht!
Dus voorlopig drink ik met vrienden of alleen of soms tijdens een etentje met mijn partner, maar zelden en als dat zo is maar een beetje en alleen als het entertainment van de avond niet interactief is. Wees dus niet verlegen als je je eenzaam en droog voelt. Kom gezellig wat drinken. Ik ken een geweldige bar in een buitenwijk van Brooklyn.
Batya Ungar-Sargon is een freelanceschrijver. Ze woont in Brooklyn.
liefde & hiphop hollywood seizoen 3 aflevering 7
Kopafbeelding via Shutterstock.com
